A meltown like never before?

Panic seems to be spreading everywhere. Markets are plunging. Am only reminded of that sentence from Irving Wallace’s The Word – I thought I had reached the bottom of the bottomless pit. But then I realized there was a trapdoor to it! That is an imagery that has always haunted me.
I was surfing channels to find out what the experts had to say. Of course the share-brokers continued to insist, ‘Hold on to what you have. Don’t sell, it will bottom out…”
That is predictable. If everyone packs off, they too would stand to lose out.
A host of experts waffle, hum and haw, nobody knowing what exactly should be done.
One was particularly pathetic. He said, “Anything, anything can be done. Should be done. The situation is precarious. We don’t know. But we cant keep quiet. Shoring up banks, nationalizing, anything, anything?..........”

Incidentally the angst of our native wizzkid Raghuram Rajan is different. See what BusinessWeek’s European editor has to say:

A less competitive U.S., many fear, will cut pressure on foreign governments to fix their own systems. Recent European reforms have been driven largely by envy of U.S. growth. And in India, opponents of reform may be hoping America's troubles will put the brakes on change. Raghuram Rajan, ex-chief economist at the International Monetary Fund and a University of Chicago professor, led a commission studying financial reforms. When Rajan presented the group's findings in Mumbai just a day or two after the Fannie Mae-Freddie Mac bailouts, he recalls, "people were saying to me: 'Is the U.S. the kind of model we want to go with?'"

So obviously his worry is India’s reforms ‘d be torpedoed. Wonderful concerns. This very man who is advocating more regulations in the US. Apparently they need a little, but we are being smothered…

Be that as it may, about the crisis itself. Possibly it will play out. One person who has his head firmly on his shoulders says theres nothing like depression at all. Perhaps the worst times since the 30s, that’s all.

I too agree with him. Given the endless coverage on TV, one can perhaps safely presume it is going to be meltdown like never before. Some of it could be self-fulfilling prophecy.

Am not an economist, of course. Except for the mishmash I have learnt as an aspiring Marxist and from newspaper columns.

Unlike the starry-eyed Marxists tho’, I do not hope this meltdown would trigger anything like a revolution anywhere. Unlike the communists, capitalists have learnt a lot. 1917 was a revelation, a shocker, they are not going to allow it to happen again, if they cd. If China or Cuba happened, it was not for lack of effort! Anyway China they have come up trumps ultimately. It’s a wretched land now, aping the West right through, notwithstanding the fascination of our native commies.

If the New Deal and the Marshall plan of the forties were some resounding testimony to their alertness, resilience in the eyes of its admirers, the recent bailout, even if some inadequate rearguard action, could send out a message from the govt, look we are with you, don’t worry. That itself should make some difference. Don’t they talk up the markets?

So nothing much is going to change. The system will stumble forward, with some course correction, resulting in some losers, but essentially it should be business as usual in a while.

But my focus is not that. What should we wish? As concerned human beings. How should we react? Rub our hands in glee or not?

Am half rubbing at the misery of the pundits and apologists. More so of the exploiters. They richly deserve this, no doubt. The sight of the crowing, haggling, screaming brokers has always put me off.

What has it all to do with the ordinary folk? Though I don’t know what role these charctrs play, I am convinced all the same it’s a side-show, a farce, entertainment chartered by the ruling elite. Irrelevant in the larger scheme of things. Meaning stock-market gambling is not going to ensure better justice on earth – which to me is the most desirous of goals.

Most certainly I have no respect for people whose only pursuit is money. So I have no tears to shed. In fact excited as stocks plunge. Nemesis! Comeuppance!!

Having said that, I also wonder how will I react if say I lose my job or my son his or we are thrown on the streets. Am I comfortable with the prospect?

Am not too sure. The hassle of dealing with it all, making money to survive in tough times, humiliating myself, bowing and scraping, or possibly some disaster overtaking us, of course its disturbing.

But honestly am not horrified, if anyone cares to believe me, that is. For when there is so much poverty around us, shocking, abysmal, unjustified, why should we alone desire a better life?

Well, while I am not going to court poverty, I should not make a hue and cry if it overtakes me.

No one will listen. Such ranting will of course be shrugged away.

But if the meltdown is followed by a catastrophic depression, and humanity reinvents itself, its all for the good.

Ironical, you need to desire everything to be destroyed, before it is all rebuilt. Well, revolution is a vengeful god.

Pain or no pain, things have to change. That’s the bottomline.

ராஜம் கிருஷ்ணன் - இன்னுமொரு சோகம்

எழுத்தாளர் ராஜம் கிருஷ்ணனின் இன்றைய நிலையைப் பற்றி ஒரு வார இதழில் படித்தேன். விஸ்ராந்தியில் இருக்கிறாராம். அது சென்னையில் உள்ள ஒரு முதியோர் இல்லம்.

துணைக்கு யாருமே இல்லையாம். யாராவது உதவமாட்டார்களா என்று கேட்டிருக்கிறார், நப்பாசையுடன். ஆடிப்போய் விட்டேன்.

எப்போதும் சிரித்த முகத்துடன் இருப்பார். பந்தா சற்றும் இல்லாதவர். பெண்கள், அடித்தட்டு மக்கள், தலித், என்று எல்லாவித முற்போக்கு இயக்கங்களுடனும், தன்னைத் தயங்காமல் இணைத்துக் கொள்வார்.

அவரது புதினங்கள் பாவப்பட்ட, சுரண்டப்படும், ஏமாற்றப்படும், மக்களின் நிலையினை, கவர்ச்சி முலாம் எதுவும் பூசாமல், மிகைப்படுத்தாமல் படம் பிடித்துக்காட்டும். மனசாட்சியுடையோர் நெகிழ்ந்துவிடுவர்.

உற்றதுணையாக இருந்த கணவர் இறந்த பிறகு, குழந்தை எதுவும் இல்லாத நிலையில்,சுற்றத்திடம் இருந்ததையெல்லாம் இழந்துவிட்டு, நிர்க்கதியாக இருக்கிறாராம் ராஜம் கிருஷ்ணன்.

இரு நண்பர்கள் உதவியில்தான் முதியோர் இல்லத்திலேயே சேர்ந்திருக்கிறார்.

அநீதியும் அக்கிரமும் மலிந்த இவ்வுலகில், இன்னார்தான் துன்பப்படவேண்டும் என்ற நியதி ஒன்றுமில்லைதான். படித்துவிட்டால்...சிறப்பாக எழுதிவிட்டால்.... அலலுறக்கூடாதா என்ன?

ஆனாலும், கருணாநிதிகளும், ஜெயலலிதாக்களும் கொழிக்கும்போது, ராஜம் கிருஷ்ணன்கள் துன்பத்தில் நோகிறார்கள் என்றால்?....மனதைப் பிசைகிறது.

நண்பர்கள் ஒன்று சேர்ந்து அவரை சந்திக்கப் போகலாம். யாராவது ‘பெரிய’ மனிதர் ஆதரவைப்பெறலாம். ராஜம் கிருஷ்ணன் எப்படி வாழ விரும்புகிறாரோ, அப்படியே அவர் வாழ்வதற்கு உதவ, நாம் முயற்சிக்கலாம்.

இதெல்லாம் கொடுமை. என்ன செய்ய?

நம்மால் முடிந்து என்று எதையாவது செய்துதான் ஆகவேண்டும்.

பறையர் சொல், அடையாள அரசியல், தடுமாறும் தலித் அறிவுஜீவிகள்

மறுபடியும் காலசுவடு. வெளியீட்டாளர் கண்ணன் இதைப் படித்தால் கோபப்பட்டாலும் படுவார். உங்களுக்கு வேறு வேலை இல்லையா என்பார். நண்பரே. தற்செயலாக நடக்கிறது இது. இதழைப்பற்றி அல்ல. ஸ்டாலின் ராஜாங்கத்தின் கட்டுரை குறித்தே.

பறையன் என்னும் சொல் மீதுள்ள பகை என்று முழங்கித்தள்ளியிருக்கிறார்.அவுட்லுக் இதழில் காஷ்மீர் நிருபர்கள் சந்திக்கும் சிக்கல்கள் குறித்த ஒரு கட்டுரைக்கு Pariah’s Profession என்று தலைப்பிட்டிருப்பதற்கு. கடந்த ஆண்டும் இப்படித்தான் புகைபிடிப்பவர்களைப் பற்றி அப்படி எழுதப்பட்டதற்கு கடுமையான எதிர்ப்பு. ஒரு பெரிய வரலாற்றையே எழுதிவிட்டார் இவ்வாறு அச்சொல்லை பயன்படுத்துவது பூர்வகுடியினரை இழிவுபடுத்துவதாகும். அமெரிக்காவில்கூட கறுப்பர்களை Afro-Americans என்றழைக்கத் துவங்கிவிட்டார்கள்,இது
அந்நாட்டு ஊடகங்களின் லிபரல் மனப்பான்மையினை வெளிப்படுத்துகிறது, இங்குதான் சொரணை இல்லை என்கிறார்.

தலித் அறிவு ஜீவிகள் மீது எனக்கு பெரிய மதிப்பும் இல்லை, அவர்களிடம் எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. அரசியல்வாதிகளைப் போன்று தலித்தியம் இவர்களுக்கும் தங்களை வளப்படுத்திக்கொள்ள உதவும் ஒரு கருவி. அவ்வளவே. தொடர்ந்து பல்வேறு வழிகளில் சுரண்டப்பட்டு வரும் தலித் மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகள் பற்றி இவர்களுக்கு அக்கறை இல்லை. முழங்குவது, உசுப்பேற்றிவிடுவது, எரியும் தீயில் குளிர் காய்வது, இதுவே இவர்களின் அணுகுமுறை.

போகட்டும். கட்டுரையில் கூறப்படும் எடுத்துக்காட்டுக்கள் ஒன்றும் தலித்துக்களை இழிவுபடுத்தும் வகையிலே இல்லை. மாறாக இது தவறு எனும் ரீதியிலேயே இருக்கின்றன. சுவாமி பேச்சு தவிர. ஏன் இப்படிக் குதிக்கவேண்டும்.

எவரையும் பறையா என்றழைத்தால் அதற்காக சண்டைக்குப் போகலாம். வழக்கு தொடுக்கலாம். ஏதோ ஒரு பகுதி அல்லது நபர் அநியாயமாக ஒதுக்கிவைக்கப்படும்போது அது தீண்டத்தகாதவர்கள் நடத்தப்படுவதைப் போன்றது என்று கூறுவது தவறா, துரோகமா, ஆதிக்க உணர்வா?

காலா காலமாக் நடைபெற்று வந்த் கொடுமைகள் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளிலும் பல் வேறு வடிவங்களில் தொடர்கின்றன. அவற்றை எதிர்த்து சமரசமற்ற போராட்டங்களுக்கு வழியில்லை, எல்லோருமே பதவிகளுக்கு அலைகிறார்கள், ஒரு ஸ்ரீநிவாச ராவ் தஞ்சைப் பகுதியில் சாதித்ததில் ஒரு பங்கைக் கூட தலித தலைவர்கள் எவரும் செய்யவில்லை. ராவ் பணியாற்றிய பகுதிகளில் மட்டும் எப்படி தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்கு பெருமளவில் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப் பட்டது எனக் கேள்வி எழுப்புவதில்லை, தலித் தலைவர்கள் இப்படியெல்லாம் போரிட வேண்டும் என்று சொல்ல முன்வருவதில்லை, மாறாக தலைப்புகளுக்கு எதிராக போர்பிரகடனம் செய்கிறார்கள் இந்த அட்டைக் கத்தி வீரர்கள்.

அடையாள அரசியல் வெறும் அடையாளங்களில் முடங்குவதும் இயல்புதானோ?

இலக்கியவாதிகளின் பயணம் - மனிதர்கள் எங்கே?

நடந்தாய் வாழி காவேரி!! காலச்சுவடின் வெளியீடு. பயணக்கட்டுரைகளில் க்ளாசிக் என்று அறிமுகம். இத்தகைய நூல்கள் பற்றி நன்கு அறிந்த நண்பர் பரிந்துரை. தலைக்காவிரி தொட்டு பூம்புகார் வரை காவிரிக் கரையோரமே பயணம் செய்து அற்புதமாக சிட்டியும் தி.ஜாவும் எழுதியிருக்கிறார்கள். 70 களில் எழுதப்பட்ட அது அக்கால வாழக்கையினை நம் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தும் என்றார். மிக ஆவலுடன் நண்பரிடமிருந்து பெற்று வந்து ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்தேன். ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.

மாயவரத்தில் காவேரிப் பட்டணம் போகும் சாலை, நூல் பிடித்தாற்போன்று எனத்துவங்குகிறது. பூம்புகாரில் மரக்கலங்களில் ஏற்றப்பட வந்த ஏற்றுமதிப் பொருட்கள் இச்சாலை வழியாகத்தான் சென்றிருக்கவேண்டும், படைகளும், பண்டங்களும் சுணக்கமின்றி விரைவதற்காகவே, வளைவுகள் அதிகமின்றி கூடியவரை நேராக அமைத்திருப்பார்கள், இவ்வழியாகத்தான் கோவலனும் கண்ணகியும் மதுரைக்கு சென்றிருப்பார்கள்...நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். சாலையின் அமைப்பு பற்றி தேர்ந்ததொரு மதிப்பீடு, இலக்கியத்தில் அப்படி ஓர் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு, பழந்தமிழர் வாழ்க்கையில் தம்மையே இழக்கும் போக்கு.

ஆஹா, ஒரு யுகமே நம் கண் முன் விரியப்போகிறது. ரோலர் கோஸ்டர் போல, பல்வேறு எழுச்சிகள், வீழ்ச்சிகள் ஊடாக நமது வரலாற்றை நமக்கு கற்றுத்தர இருக்கிறது, இது ஓர் அதி அற்புத் கால இயந்திரம்தான், சந்தேகமே இல்லை என் முடிவெடுத்து, ம்ற்ற வேலைகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, புத்தகத்தில் மூழ்கினேன்.

ஆனால் அவசரப்பட்டுவிட்டேன் என்று அப்புறம் தான் புரிந்துகொண்டேன். எத்ற்கெடுத்தாலும் எங்கள் காவிரி என்று பூரிக்கிறார்கள். ஆகா காவியத்தாய், எவ்வளவு பேரை வாழவைக்கிறாள் என்கிறார்கள் மறுபடி, மறுபடி, ஏதோ காவிரி ஒரு உண்மையாகவே பெண்ணாக இருந்து, உலகை வாழவைக்கவே தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்திருப்பது போன்று! வறண்டு போய் விட்டால், இப்போதெல்லாம் தண்ணீரே இருப்பதில்லையே, மக்களை தாய் ஏமாற்றுகிறாள் என்று சொல்லலாமா? மிக மிக மிகையான புளகாங்கிதம். நமது தமிழ்ப் புலவர்களைப் போன்று. எரிச்சலையே ஏற்படுத்துகிறது. நூலெங்கும் அத்தகைய தொனிதான்.

அப்புறம் ஒரே தலபுராணம். தாங்கவில்லை. இறைவனின் மகிமையில் தம்மையே மறக்கிறார்கள். ஏன் அந்த அற்புதக் கடவுள் இப்படி அலங்கோலமாக தன் படைப்புக்களையே வைத்திருக்கிறான் என்று கேட்க மறுக்கிறார்கள்.

காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரை, மூத்தவரைத்தான், நினைவு கூர்ந்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். மடம் வெளியிட்ட ஒரு புத்தகத்திற்கும் மைசூர் பகுதியில் அவர்கள் பார்த்ததற்கும் தொடர்பில்லை என்று வாக்குமூலம் கொடுத்திருப்பது சற்று ஆறுதலைத்தருகிறது.

மலைவாழ் மக்களை அவன் இவன் என்று விளிக்கும்போது அவர்களின் நடுத்தர வர்க்க மனோபாவம் அருவறுப்பாக வெளிப்படுகிறது.

எல்லாவற்றையும் விட பெரிய ஏமாற்றம், இவர்களது இலக்கியத்தேடல், ஆன்மிகத்தேடல், வரலாற்றுத்தேடல் இவற்றில் மனிதர்கள் எங்கே?

கரையோர வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது? வாழ்நிலை, பொருளாதார சமூக சூழல், இதைப்பற்றியெல்லாம் ஒன்றும் காணோம். நடுத்தர வர்க்கத்தினர் ஒரு தீவில்தான் வாழ்கின்றனர் என்ற புரிதலை மெய்ப்பிப்பதாகவே பயண நூல் அமைந்திருக்கிறது.

கர்நாடக சங்கீதத்தில் நாட்டமிருப்பதால் அது குறித்த சில பகுதிகள் மன நிறைவைத்தந்தன.
மற்றபடி ஆங்காங்கே வரும் ஒரு செட்டியார், கன்னடச் சிறுவன், இச்சித்திரங்கள் மனதைத்தொடும். விரும்பி இருந்திருந்தால் அப்படியும் அவர்கள் எழுதியிருக்கமுடியும் என்று சொல்லுகின்றன அப்பகுதிகள்.

தி.ஜா மீது எனக்கிருக்கும் ஒரு பொதுவிதமான அலெர்ஜியை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. சமூகத்தின் அனைத்து பரிமாணங்களையும் நம் கண் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தும் அற்புதமான மனித நேய எழுத்தாளன் (ஒரு கால கட்டம் வ்ரையிலும்) ஜெயகாந்தனுக்கு தி.ஜா ஈடல்ல. பொறாமை பிடித்த, சமூக அக்கறை அற்ற இலக்கியவாதிகள், தூக்கிப்பிடித்த எவரும் ஜெயகாந்தன் அளவு அடித்தட்டு மனிதனை நேசிக்கவில்லை, சமூக மாற்றத்திற்கு ஏங்கவில்லை என்ற என்னுடைய மதிப்பீட்டை உறுதிப்படுத்தும் வகையிலேயே அமைந்திருக்கிறது நடந்தாய் வாழி காவேரி.

ஜெயகாந்தனை விட்டிருந்தால், அவர் எவ்வளவு தான் மமதை கொண்டிருப்பவரானாலும், இப்படி தன்னிலேயே தன்னை இழக்கும், தீவு நூலை எழுதியிருந்திருப்பாரா? ஒவ்வொரு சொல்லிலும் மனித நேயம் ததும்பி வழிந்திருக்காதா? அநீதியை சாடும் தார்மீக கோபம் கொப்பளித்திருக்காதா?

ஆனாலும் சில விஷ்யங்களை, குறிப்பாக, தி.ஜா-சிட்டியின் அறிவுப் பரிமாணங்களை, தெரிந்துகொண்டதில் மகிழ்ச்சியே.

What Dalit intellectuals? What Nobel laureates?

Its indeed amazing that what kind of Dalit intellectuals get the status of experts. Even more amazing they should be relied upon by Nobel laureates themselves to form some impression of a territory they are not familiar with.

My attention was drawn to a blog by Gary Becker, a Nobel-prize-winning economist.

He waxes eloquent on the benefits of globalization for the oppressed Indian castes.

But for a Nobelite he doesn’t seem to have made much of a groundwork.

Witness this: The Indian government early after it became independent in 1947 officially abolished the caste system, and especially the horrible position of the 160 million untouchables.

Abolished the caste system? Sorry Professor, the Indian constitution does talk of abolishing untouchability, but not of the “caste system,” even assuming anyone can abolish such things.

Becker also goes on to say, “An employer discriminates against untouchables, women, or other minority members when he refuses to hire them even though they are cheaper relative to their productivity than the persons he does hire. Discrimination in this way raises his costs and lowers his profits. This puts him at a competitive disadvantage relative to employers who maximize their profits, and hire only on the basis of productivity per dollar of cost. Strongly discriminating employers, therefore, tend to lose out to other employers in competitive industries that have easy entry of new firms.”
Do Indian employers decide against discrimination on such grounds? Sounds more like wishful thinking than any observation based on a hard look at the Indian scene.

And pray what has the wonderful economist gone by while finding the Indian scene validates his own theory on competition and discrimination?
Hear him - "An eye-opening article in the New York Times on August 29th discusses the effects of India's economic reforms and subsequent economic growth on the poverty and progress of the untouchables. This is India's lowest and poorest caste whose members have been shunned by the other castes for centuries. They have been confined to the dirtiest and least desirables jobs. The article is built around the views of a successful untouchable, Chandra Bhan Prasad, a former Maoist revolutionary who is married to another untouchable. His observations and interpretation of the effects of India's economic liberalization that started in 1991 on progress of some untouchables converted him to the belief that competitive and open markets is the only hope for his caste."

Interestingly while the economist himself could scarcely contain his enthusiasm over the redemptive power of globalization, the not-so-knolwedgeable New York Times correspondent is a bit skeptical.

----

here is the problem with Mr. Prasad’s survey. Even if it chronicles progress, the survey cannot tie it to any one cause, least of all economic changes. In fact, other empirical studies in this budding area of inquiry show that in parts of India where economic liberalization has had the greatest impact, neither rural poverty nor the plight of Dalits has consistently improved.

Abhijit Banerjee, an economist at M.I.T. who studies poverty in India, says that the reform years coincide with the rise of Dalit politicians, and that both factors may have contributed to a rise in confidence among Dalits.
Moreover, Old India’s caste prohibitions have made sure that some can prosper more easily than others. India’s new knowledge-based economy rewards the well-educated and highly skilled, and education for centuries was the preserve of the upper castes.
Today, discrimination continues, with some studies suggesting that those with familiar lower-caste names fare worse in job interviews, even with similar qualifications. The Indian elite, whether corporate heads, filmmakers, even journalists, is still dominated by the upper castes.
From across India still come reports of brutality against untouchables trying to transcend their destiny.
It is a measure of the hardships of rural India that so many Dalits in recent years are migrating to cities for back-breaking, often unregulated jobs, and that those who remain in their villages consider sharecropping a step up from day labor.
But more than the starry-eyed professor, it is Chandrabhan our own native intellectual am exercised about.
Mr. Prasad was born into the Pasi community, once considered untouchable on the ancient Hindu caste order. Today, a chain-smoking, irrepressible didact, he is the rare outcaste columnist in the English language press and a professional provocateur. His latest crusade is to argue that India’s economic liberalization is about to do the unthinkable: destroy the caste system. The last 17 years of new capitalism have already allowed his people, or Dalits, as they call themselves, to “escape hunger and humiliation,” he says, if not residual prejudice.
At a time of tremendous upheaval in India, Mr. Prasad is a lightning rod for one of the country’s most wrenching debates: Has India’s embrace of economic reforms really uplifted those who were consigned for centuries to the bottom of the social ladder? Mr. Prasad, who guesses himself to be in his late 40s because his birthday was never recorded, is an anomaly, often the lone Dalit in Delhi gatherings of high-born intelligentsia.
He has the zeal of an ideological convert: he used to be a Maoist revolutionary who, by his own admission, dressed badly, carried a pistol and recruited his people to kill their upper-caste landlords. He claims to have failed in that mission.
Mr. Prasad is a contrarian. He calls government welfare programs patronizing. He dismisses the countryside as a cesspool. Affirmative action is fine, in his view, but only to advance a small slice into the middle class, who can then act as role models. He calls English “the Dalit goddess,” able to liberate Dalits.
Along with India’s economic policies, once grounded in socialist ideals, Mr. Prasad has moved to the right. He is openly and mischievously contemptuous of leftists. “They have a hatred for those who are happy,” he said.
This kind of a fraudulent or self-serving arguments, when even NYT reporters find difficult to buy, we don’t have to break our heads on that.
Only two things. Karl Marx himself did talk of breaking a congealed Oriental society through external intervention.
Certainly but for the colonial intervention India might have remained frozen in some forlorn past.
But having said that should not any honest assessment take into account the cost of it all. If India lost its famed handloom thanks to the brutal British, the benefits of globalization have spread very unevenly.
Jobless growth, the explosive expansion of the IT sector and the like are clichés. The cultural aspect of globalization, what does it do to the relatively more social eastern psyche, these we shall go into another time.
Here the likes of Prasad who bask in the role of agent provocateurs are more dangerous Mayavatis or Paswans who mislead the innocent Dalit masses.
As I have always said the treachery of the educated is the greatest sin and shouldn’t be forgiven.
Become pretty longish. Shall pick up the theme another time.

ஓரிரு விஷயங்கள் சுட்டிக்காட்ட மறந்துவிட்டேன். எவ்வித ஊழல் சர்ச்சையிலும் சிக்காதவர் அண்ணா. தனது சொந்த பந்தங்களுக்கு எதையும் செய்து கொடுக்கவில்லை. சண்டே இந்தியன் தமிழ் வார ஏடு அண்ணாவின் நினைவு சிறப்பிதழில் சுவையான சில செய்திகள் உண்டு, சில அபத்தம், எதற்குத்தான் புகழ்வதேன்றில்லை. ஆனால் பல அவரது எளிமையை, தொண்டர்களோடு சகஜமாக கலந்து உறவாடியதை, கெளரவம் பார்க்காமல் லாரியிலேல்லாம் பயணம் செய்திருக்கிறார். அவர் வந்து அவ்வளவு விரைவிலேயே இறந்ததால் நற்பண்புகள் சில கட்சியினரிடம் வளரும் வாய்ப்பில்லாமல் போனது. அதுவும் சோகமே.

மேலும் அண்ணா பற்றி... தோழருக்கு நன்றி!

பரவலாகக் காணப்படும் எழுத்துப் பிழைகளுக்காக வருந்துகிறேன். பழக வேண்டும்.
அண்ணா அப்படி ஒரு மாபெரும் சமுக மாற்றத்திற்கு வழி செய்திருக்கிறார் என்றால் அதை போகிற போக்கில் சொல்லிவிட்டு, எப்படியும் நடந்திருக்கலாம் என்று கூறி தப்பித்துக் கொள்வது அறிவு நாணயமாகுமா? மிக நெருக்கமான், நான் மிக மதிக்கும் ஒரு நண்பர் கேட்டார்.

சரியான கேள்வி தான். என் விளக்கம் இதோ :

அண்ணா கட்சியை வளர்த்தபோதும் சரி, ஆட்சியில் இருந்த குறுகிய காலத்திலும் சரி, உண்மையான சாமானியர்கள், ஆட்சி வேண்டும் என்பதற்காக அவர் எவ்வித திட்டத்தையும் வைத்ததாகத்
தெரியவில்லையே.

பார்ப்பன ஆதிக்கம் ஒழியவேண்டும், தி.மு.க
வளரவேண்டும், ஆட்சியைப் பிடிக்கவேண்டும், என்று நினைத்தார். அதெல்லாம் சரி, அவரது செயல் திட்டம்என்ன, எந்த வகைப்பட்ட பிராமணரல்லாதார் ஆட்சி? அடித்தட்டில் இருப்போர் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது சரி, அதன் வழியாக உண்மையான சமுக மாற்றத்தை எப்படி கொண்டு வருவது, எப்படிப் பட்ட சமுகம் முதலில் வேண்டும் இதைப் பற்றி அவர் எங்கும் தெளிவாக பேசியதும் இல்லை, எழுதியதும் இல்லை. அவர் என்ன, பெரியாரே சொல்லவில்லையே!

பார்ப்பன எதிர்ப்பு உணர்வைப் பயன்படுத்தி ஆட்சியைக் நினைத்தார்கள், அவரது சகாக்களும், பக்தவதசலம் போன்றோரின் மமதை, அரிசி பிரச்சினை, இந்தி எதிர்ப்பு, இவையும் அப்போது தி.மு.க.விற்கு கை கொடுத்தன.

(அத்தேர்தல் பிரச்சாரத்தின்போது ஒரு காங்கிரஸ் அனுதாபி, வெங்கட்ராமனை அணுகி, திமுகவிற்கு அனுதாபம் பெருகிக்கொண்டிருக்கிறது, அரிசிப பிரச்சினை காரணமாக மக்கள் கடுங் கோபத்தில் இருக்கிறார்கள், இது நமக்கு மட்டுமல்ல, நாட்டுக்கும் நல்லதல்ல என்ற ரிய்தியில் பேசியிருக்கிறார். ஆர்.வியின் எகத்தாளமான பதில் - "ஜனநாயகமா, சாப்பாடா, மக்களே முடிவு
செய்துகொள்ளட்டும்..." பின்னால் அந்த நபர் குமுறி எழுதியிருந்தார். )


ஆக தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்ட எத்திட்டத்துடனும் அண்ணா செயல்படவில்லை, ஒன்று.

இரண்டு, ஆட்சிக்கு aவந்த பிறகும சரி சாமானியர்கள் உண்மையாகவே அரசியல், பொருளாதார அதிகாரத்தை பெற என்ன செய்யவேண்டும் என்று எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் அவர் கவலைப் பட்டதாக தெரியவில்லை. உட்கட்சி ஆவணம் எதுவும் இல்லையே.

தவிரவும் கீழ் வெண்மணி, அவருக்கு ஓர் ஆசிட் டெஸ்ட். என்ன செய்தார்? நழுவினார், சரியாக சொல்லவேண்டுமானால், குடிசையைக் கொளுத்தியவர்கள் பக்கம நின்றார். அவரது ஆசானே என்ன சொன்னார், சூத்திரர்கள் ஆட்சியைக் கவிழ்க்க கம்யுனிஸ்டுகள் சதி என்றுதானே!

அப்புறம், மேலே குறிப்பிட்ட நண்பர் சுட்டிக் காட்டியதுபோல், திராவிட நாடு ஏன் உயிர் முஉச்சு என்றவர் எவ்வளவு எளிதில் அதைக் கைவிட்டார்?

உடன் இருந்தவர்கள் வாழ்க்கையில் முறையின்றி, கட்டுப்பாடின்றி நடந்துகொண்டபோது, கண்டும் கானாமல்தனே இருந்தார்.
அதுதானே இன்று பயங்கரமாக் வளர்ந்து தமிழர் எல்லோரையும் தலை குனிய வைத்திருக்கிறது.

எனவே எவ்விதத்திலும் அண்ணாவை கொண்டாடமுடியாது. சகித்துக் கொள்ளலாம்.

பின்னர் வந்த தலைமையுடன் ஒப்பிட்டால் எவ்வளவோ மேல். விட்டிற்கு மேல் கொள்ளிவைப்பவன் நல்லவன் என்ற கதைதான்.

மிக உயரிய நோக்குடன் உருவான ஓர் இயக்கம், முன்னோடிகளின்
தவறுகளால் ஓர் இழிவு சக்தியாக வக்கரித்தது பெரும் வரலாற்று சோகம்.